خبرنگاران شهرستانی پشت میزها به دنبال چه می گردند وقتی تمامی حوزه های مهم خبری ، تمامی مردان نهادها و موسسات خبرساز در پایتخت کشور جمع شده اند.این پرسش بسیاری از روزنامه نگارانی است که عمدتاً بخش قابل توجهی از وقت خود را صرف تهیه خبر و گزارش های تلفنی از مدیران و کارشناسان کشور می کنند.کارشناسان رسانه ای معتقدند روزنامه نگاری محلی آنگونه که در کشورهای پیشرفته توسعه یافته است در کشور ما رشدی نداشته و همین نکته باعث شده است تا بسیاری از خبرگان این حرفه نیز برای گذران زندگی و نیز ارتقای موقعیت حرفه ای خویش روانه پایتخت شوند. پرسش های گفت و گوی ما با دکتر گرانمایه پور به دنبال یافتن راه حلی برای رونق روزنامه نگاری محلی است که از نظر می گذرانید: 

* آقای دکتر ، بسیاری از خبرنگاران شهرستانی معتقدند تهران و تمرکز منابع متعدد و معتبر خبری جایی را برای عرض اندام روزنامه های محلی باقی نمی گذارد و اساساً خبرنگاری در شهرستانها با این توزیع نابرابر مفهومی ندارد.چقدر با این نظر موافقید؟  

** ببینید ،مقوله ای در روزنامه نگاری توسعه با عنوان روزنامه نگاری قومی ، محلی و یا بومی وجود دارد.اما حلقه مفقوده روزنامه نگاری شهرستانی و یا توابع این است که اگر سری به شهرهای مختلف کشور بزنید می بینید که بعضی از شهرها دو یا سه روزنامه ، برخی یکی – دو هفته نامه و... و برخی نیز مطالب بی رمقی را منتشر می کنند. هیچ بارقه ای از محلی بودن در روزنامه های صبح شهرستانها نمی توان یافت و تمامی روزنامه ها به جای آنکه به تیتر اخبار مهم محلی و استانی که تاثیری عمیق در روند موفقیت و پیشرفت آن مناطق دارد بپردازند ترجیح می دهند اخبار و تیترهای روزنامه های سراسری را انعکاس دهند .روزنامه نگاری محلی در کشور ما چه قبل و چه پس از انقلاب مهجور مانده است و کسی به این نوع از روزنامه نگاری کاری ندارد ، حال آنکه نخبگان این روزنامه ها چنانچه فرصت لازم را بیایند از روزنامه نگاران تهران نیز توانایی بیشتری خواهند داشت. نتیجه یک پژوهش که در خصوص " بررسی چالشهای فرصتهای روزنامه نگاری محلی " در مناطقی مثل آذربایجان ، همدان ، سیستان و بلوچستان و..." انجام گرفته نشان می دهد که تمامی نشریات محلی یک وجه مشترک دارند و آن این است که روزنامه نگاری محلی نه از حیث فرهنگی و نه از لحاظ سازمانی و قانونی و حتی از نظر حرفه ای نتوانسته است جایگاه مناسبی را کسب کند. اگر روزنامه محلی در شهری وجود دارد معمولاً از طیفی خاص حمایت می کند و ناگزیر باید برای تامین معاش خود روی به آگهی بیاورد و همین مساله یعنی وابسته شدن به صاحبان آگهی و... جالب اینکه مدیران این نشریات نیز هیچ یک حرفه ای نیستند و غالبا هر یک از آنها صاحب مناصب خاصی در این منطقه بوده اند و بنابر این توانسته اند به این جایگاه دست یابند. روزنامه نگاری محلی ما از قبل از انقلاب گرفتار بحران قرائت و یا تفسیر از متن است.برخی گمان می کنند تقویت روزنامه نگاری محلی و بومی به معنای تقویت گرایی قومیت گرایی است. در حالی که اگر می خواهیم به قومیت ها هویت و به زبان محلی اصالت دهیم و چنانچه می خواهیم برنامه های توسعه را عمومی و به اقشار مختلف جامعه تسری دهیم تنها راه آن توسعه روزنامه نگاری بومی است.بسیاری از روزنامه نگاران محلی معتقدند که اگر این نوع از روزنامه نگاری با زبان محلی آنها آمیخته شود تاثیرگذاری بیشتری خواهد داشت.می توان از ده – دوازده صفحه یک روزنامه محلی بخشی به زبان محلی آن منطقه منتشر شود و قطعا تاثیر بیشتری خواهد داشت.روزنامه نگاران محلی معتقدند وقتی روزنامه ای را به زبان فارسی منتشر می کنند قدری در ارتباط با اقوام و قومیت های محلی دچار مشکل می شویم.

روزنامه نگاری مثل بسیاری از حرفه ها از تغییر و تحول بی نیاز نیست، اگر غیر از این بود، شناسایی آن نیز به عنوان یک علم زیر سؤال می رفت.اما اینکه این تغییر توسط چه کسانی و چگونه باید انجام پذیرد، نکته ای است که باید به آن پرداخت.دکتر فرقانی، مدرس دانشگاه و استاد روزنامه نگاری چهره شناخته شده برای روزنامه نگاران معتقد است: تغییر در این عرصه در برخی موارد پوششی برای برخی ندانستن ها و عدم توانمندیها شده است.گفتگوی ما با دکتر فرقانی به بهانه بررسی نوآوری در این حوزه است که از نظر می گذرانید:

* محتوای روزنامه های دیروز و یکی دو دهه قبل چه تفاوتهایی کرده است؟

** محتوا تابعی از زمان است؛ بدین معنا که تحولات زمان هم بر محتوا تاثیر می گذارد و هم از محتوا تاثیر می پذیرد، مهم این است که در هر دوره ای مطبوعات بتوانند واقعیات را منعکس کرده و آزادی عمل لازم را برای بازگویی حقایق داشته باشند.آنچه به نظر می رسد آن است که در شرایط فعلی محدودیتهایی در راه بازگویی برخی مسایل وجود دارد؛ البته محدودیت همواره در طی تاریخ مطبوعات وجود داشته است، اما این محدودیت در گذر زمان از فراز و نشیبهای خاص خود برخوردار بوده است.

گاهی این شرایط زمینه خودسانسوری و محافظه کاری در میان مطبوعات را به همراه دارد .به هر حال این شکل از روزنامه نگاری در درازمدت به نفع هیچ گروهی نیست.

دیگر کبوتر هزار دیناری هم یاکریم نمی خواند!

غیر حرفه ای ها می گویند خبرنگاری سخت نیست

نه روزنامه نگار خوب داریم و نه تاریخ نویس خوب

بازدید آقای معاون و گاف سابقش

رسانه ها به دروازه بانی اخلاقی خبر نیاز دارند

خبرنگاران شهرستانی پشت میزها به دنبال چه می گردند؟

دکتر فرقانی: نرم خبر نوآوری نیست

جایی  که هر نوجوانی می توانست در آن بنویسد

دولت ، خبرنگاری را تهدید نمی داند

جایگاه خبرنگاران کجاست؟